No i próbowałam odnaleźć ten odcinek „TLW” z Renee Olbert. Bez powodzenia. Czy ona naprawdę tam przemknęła? Nie wiem, ale dopytam.

Seeking Simone 2.1 wkrótce po polsku!

Więcej o serialu

Nic chce zmienić coś w swoim życiu. Nawet więcej – chce zacząć wszystko od nowa. A przecież dobrze wiadomo, że to najlepiej wychodzi w Fabryce Snów. Nic jedzie więc do Los Angeles i wynajmuje pokój u Rae, a przy okazji poznaje jej przyjaciółki i znajome. Jak to zwykle bywa, chodzą wspólnie na imprezy, podrywają, piją, a w przerwach wygłaszają życiowe bon moty.

Oczywiście każda jest inna:

Nic – zakompleksiona, nieśmiała i trochę zagubiona w obcym mieście;

Rae – powierniczka wszystkich dziewczyn, Matka Pocieszycielka (że pozwolę sobie na mentalny cytat z Sylwii Chutnik) i głos rozsądku całej paczki;

Baby – bo przecież grupa lesbijek bez nałogowej podrywaczki nie ma racji bytu, a nałogowa podrywaczka bez fajnego tatuażu – chyba też nie;

Leslie – heteroseksualna, niezłomna wojowniczka o prawa mniejszości seksualnych, uwielbiająca lesbijki, oczywiście – z wzajemnością;

Shin – tajemnicza fotograficzka, ukrywająca mroczną przeszłość (i – przy okazji – połowę twarzy) za ciemnymi okularami.

Pozornie wszystko znajduje się na swoim miejscu: galeria charakterów, tajemnicza przeszłość, „nowa” w paczce, konflikty, kłótnie, obietnice przyjaźni na śmierć i życie, picie, leczenie kaca, noce z przypadkowymi dziewczynami, romanse, flirty… Wyliczać można bez końca.  Ale w „That’s what she said”, bo taki tytuł ma ten serial, nie ma absolutnie niczego wyjątkowego. Piszę to z ciężkim sercem, bo każdy kolejny projekt o lesbijkach powinien cieszyć i zdobywać popularność.

Niestety, nie tym razem. Milczeniem pominąć należy zupełnie amatorską grę aktorek, kiepsko napisany scenariusz (te dialogi! te dialogi!) i bezsensowny podział na odcinki, które – aż do piątego – nie wnoszą nic do akcji, nie dopisują kolejnych historii mogących mieć wpływ na dalsze losy bohaterek.

A do tego te wszechobecne, ograne motywy: jeśli homofobka, to fanatyczna chrześcijanka, ubrana w szare ciuchy swojej matki, a może nawet babci. Jeśli ktoś ma tajemnicę, to nosi ciemne okulary. Jeśli idziemy na imprezę, to upijamy się i wymiotujemy pod płotem…

Jedyną nowością – i jednocześnie największą wartością serialu – jest to, że bohaterkami serialu są dziewczyny pochodzenia azjatyckiego. Wszystkie media LGBTQ wskazują bowiem, że w świadomości publicznej Azjatka nie może być lesbijką. No bo jak to? Przecież ona zawsze składa ręce, kłania się mężowi i drepcze do kuchni, żeby przynieść mu obiad.

Co gorsza, podobnie myśli większość… osób homo i biseksualnych. Absurd? A jednak. Dlatego „That’s what she said” obejrzeć można. Tym bardziej, że w wakacje w internecie dzieje się niewiele. Tak niewiele, że nawet FW ledwo zipie.

]]> http://fioletowawinda.wordpress.com/2010/08/15/thats-what-she-said-nie-wszystko-zloto/feed/ 0 black6ox That's what she said http://fioletowawinda.wordpress.com/2010/06/15/islandia-mowi-tak/ http://fioletowawinda.wordpress.com/2010/06/15/islandia-mowi-tak/#comments Tue, 15 Jun 2010 21:50:34 +0000 black6ox http://fioletowawinda.wordpress.com/?p=1052 ]]> 11 czerwca 2010 roku zapisze się złotymi zgłoskami w historii islandzkich lesbijek i gejów. Tego dnia bowiem parlament wyspy zdecydował, że pary homoseksualne mogą zawierać związki małżeńskie. Odpowiednia ustawa czeka jeszcze na podpis prezydenta.

Członkowie Althingu byli jednomyślni i wszyscy opowiedzieli się za legalizacją małżeństw jednopłciowych. Ale czy w ogóle mogło stać się inaczej w kraju, którym dowodzi premier Johanna Sigurdardottir, polityk żyjąca od lat w lesbijskim związku? Jej partnerką jest dziennikarka Jonina Leonsdottir, z którą wychowują dwóch synów Sigurdardottir z poprzedniego, heteroseksualnego związku.

Islandia to już siódmy kraj europejski, w którym pary homoseksualne mogą stanąć przed ołtarzem. Pozostałe to: Belgia, Holandia, Szwecja, Norwegia, Hiszpania i Portugalia. Tylko w Islandii jednak wprowadzenie małżeństw homoseksualnych nie wywołało żadnych protestów środowisk konserwatywnych. Nie ma się czemu dziwić – Islandia to maleńki kraj, w którym „wszyscy się znają”. A przecież już dawno udowodniono, że boimy się tylko tego, co jest nam obce.

Płyta ujrzała światło dzienne 4 czerwca i nie wzbudziła zachwytu krytyków. Christinie zarzuca się niespójność, przestylizowanie i… zbyt duże podobieństwo wizerunkowe do Lady Gagi (sic!). No i to, że w nowych piosenkach bardziej słychać towarzyszących jej artystów, nią ją samą. Ale czy to aby na pewno wada? Oceńcie same:

Oprócz Lindy Perry, autorki „Lift me up”, nad albumem pracowali, między innymi, JD Samson (dawniej Le Tigre), Sia, M.I.A. i członkowie grupy Ladytron. Pojawia się też Peaches, która wspomogła Xtinę wokalnie w utworze pod jakże znamiennym tytułem „My girls”. Nie sposób nie zauważyć, że większość gości stanowią lesbijki. Nie mogli tego również nie zauważyć dziennikarze, którzy po raz kolejny zaczęli spekulować na temat orientacji seksualnej artystki.

Trzeba przyznać, że powodów do spekulacji dostarcza im nie tylko dobór współpracownic, ale również teledysk do piosenki „Not myself tonight”. Utwór zaczyna się słowami ‘Czuję, że dziś nie do końca nad soba panuję’, po czym Xtina pojawia się w śmiałych, quasi-erotycznych pozach z tancerzami i… tancerkami:

Ale to nie koniec. W niedawnym wywiadzie dla magazynu „Out” Xtina przyznała, iż nie jest wprawdzie biseksualna, ale wiele kobiet bardzo jej się podoba: „Uważam, że kobiety są bardziej atrakcyjne od mężczyzn. Ja i mój mąż wprawdzie lubimy podziwiać innych ludzi, ale zawsze wiemy, w którym momencie się zatrzymać”. Czy tylko ja dostrzegam niespójność w wypowiedziach Aguilery?

Jeśli podsycanie ciekawości opinii publicznej na temat orientacji seksualnej to sposób Christiny na zjednanie sobie homoseksualnej części publiczności, to jest to zupełnie niepotrzebne. Jej artystyczne dokonania i współpraca z największymi postaciami lesbijskiej sceny muzycznej w zupełności wystarczą, by można ją było nazwać naszą diwą i sojuszniczką.

A kiedy Xtina zawita do Polski? Na takie wydarzenie przyjdzie nam czekać co najmniej kilkanaście miesięcy. Otóż artystka przełożyła właśnie na 2011 trasę koncertową zaplanowaną pierwotnie na drugą połowę tego roku. Powód? Wieść niesie, że mimo zaproszenia do pracy nad albumem artystek wybitnych, Xtina nie jest zadowolona z nowych piosenek. Ech, te plotki…

„Out with dad” to historia 15-letniej Rose, wychowywanej od urodzenia tylko przez ojca – Nathana. Rose właśnie zrozumiała, że jest lesbijką i chce powiedzieć o tym całemu światu. Problem w tym, że najważniejszym elementem tego świata jest niewątpliwie jej tata.

I tu zaczynają się kłopoty. Nie, nie dlatego, że mamy do czynienia z homofobicznym czy nadopiekuńczym ojcem, który chce sprowadzić córkę na „dobrą drogę”. Otóż Nathan postanawia wspierać Rose najlepiej, jak potrafi. Czasami stara się aż za bardzo, co ma katastrofalne skutki dla relacji dziewczyny z rówieśnikami. Z drugiej strony zaczyna zastanawiać się, czy homoseksualność córki nie jest wynikiem błędów popełnionych podczas jej wychowywania.

Serial łączy motyw nieprawdopodobnie wręcz kumpelskich relacji córki i rodzica znanych choćby z „Kochanych kłopotów” z tematem dojrzewania i wychodzenia z szafy przedstawionym niczym w „Sugar rush” (czy też widzicie, że Rose i Kim mają wiele wspólnego?). Wszystko okraszone lekko absurdalnym i neurotycznym klimatem, niczym z filmów Woody’ego Allena. Tak, to zdecydowanie może być najlepsza nowa produkcja tego roku.

Pierwszy odcinek jeszcze w czerwcu – warto więc odwiedzać regularnie stronę projektu.

To, że filmy inspirowane innymi obrazami rzadko się udają, wiadomo nie od dziś. Tym razem jednak miało być inaczej. Twórcy „And then came Lola” postanowili oddać hołd jednemu z najlepszych filmów XX wieku i podeszli do zadania zupełnie poważnie. Główną bohaterkę, Lolę graną przez Ashleigh Sumner, obdarzyli trzema życiami i dali jej pół godziny (razy trzy) na to, by dotarła do baru, w którym jej dziewczyna Casey (Jill Bennett) ma rozmowę w sprawie pracy z Danielle (Cathy deBuono). Lola biegnie. Spotyka po drodze ludzi, którzy zupełnie niechcący mogą przeszkodzić jej w wypełnieniu misji. A musi jeszcze wstąpić do swojej ex, w zadziwiający sposób powiązanej zarówno z Lolą (prywatnie), jak i z Casey (zawodowo).

A co, jeśli nie zdąży? Casey będzie mogła zapomnieć o kontrakcie, a związek z Lolą stanie pod znakiem zapytania. Dlaczego? Otóż Danielle to superseksowna kobieta sukcesu, dla której spotkanie służbowe to tylko pretekst do dopisania kolejnej dziewczyny do swojej kolekcji.

Czy Lola zdąży? Czy Casey oprze się Danielle? Czy ta historia może nie skończyć się iście hollywoodzkim happy endem? Gdybym po „And then came Lola” spodziewała się wyłącznie odpowiedzi na te pytania, nie mogłabym czuć się rozczarowana.

A jednak film rozczarowuje. To, co miało być hołdem złożonym wybitnemu pierwowzorowi, okazało się kiepską komedią romantyczną, niezbyt logiczną w dodatku. Bo czy naprawdę zazdrość jest wystarczającym motywem do podjęcia szaleńczego biegu po zdjęcia dla niezbyt zorganizowanej dziewczyny? Z pewnością nie jest to powód równie dobry, co chęć uratowania życia ukochanemu, jak miało to miejsce w filmie Toma Tykwera.

„Biegnij Lola, biegnij” był wspaniałym dramatem sensacyjnym z wyśmienitą wręcz rolą Franki Potente, która – moim zdaniem – wyrosła w jednej chwili na być może największą aktorkę europejską naszych czasów. Jej Lola jest silna, szalona, odważna i niezwykle bezczelna. Mówi to, co myśli, robi to, co chce i nie cofa się przed niczym. Ma też jedną, szczególnie przeze mnie ukochaną cechę – rozbija krzykiem szkło. Oskar Matzerath końca XX wieku?

A jaka jest Lola spółki Ellen Seidler/Megan Siler? Sentymentalna, zazdrosna, niezgrabna i naiwna. Do pokonania przeszkód używa uroku osobistego, ale ten zawodzi w najbardziej nieodpowiednich momentach. A gdzie ta niezwykła determinacja Franki Potente? Do Loli powinien należeć świat. To ona powinna dyktować warunki. Tej pierwszej się to udaje wyśmienicie. Tej drugiej – zupełnie nie.

Kolejną sprawą jest nagroda – bohaterka grana przez Potente dostaje życie ukochanego i worek pieniędzy. A Lola Sumner? Seks i wdzięczność Casey.

Przykłady wyższości filmu niemieckiego nad amerykańskim mogłabym mnożyć bez końca. Ale koronny argument, szczególnie cenny dla Fioletowej Windy jest jeden: mimo wszystkich scen seksu, motywu walki o ukochaną, tank topu i San Francisco Loli Sumner, to Lola Potente wydaje mi się prawdziwą lesbijską bohaterką. Przepraszam – superbohaterką. Silna, zdecydowana, bezkompromisowa, w bojówkach i ciężkich butach, z czerwonymi włosami, gotowa na wszystko – nawet na obrabowanie banku, w którym pracuje jej własny ojciec. Takimi kobietami chcemy być i takimi kobietami chcemy się otaczać. A Lola Sumner, niestety, jest tylko niezbyt wyraźnym, pozbawionym charyzmy cieniem pierwowzoru. Osobą na tyle niepewną swojego związku, że musi podjąć ten szalony bieg i udowodnić światu, jak bardzo kocha Casey.

Czy film spółki Seidler/Siler warto obejrzeć?  Przekornie stwierdzę, że warto. Choćby po to, by zobaczyć w scenie miłosnej najgorętszą lesbijską parę Los Angeles – Jill Bennett i Cathy DeBuono. I po to, by skusić się na ponowne obejrzenie „oryginalnej Loli”, która po spotkaniu z „And then came Lola” traktowana będzie w sposób szczególny – nie tylko jako film wybitny, ale jako arcydzieło, z którym nie sposób się zmierzyć ani hollywoodzkim aktorom, ani hollywoodzkim scenarzystom, ani hollywoodzkim reżyserom.

„And then came Lola”

Wolfe Video / 2009 / 73 minuty / Reżyseria i scenariusz: Ellen Seidler i Megan Siler / Występują: Ashleigh Sumner, Jill Bennett, Cathy DeBuono, Jessica Graham

]]> http://fioletowawinda.wordpress.com/2010/06/06/lola-poznaj-lole/feed/ 3 black6ox lola http://fioletowawinda.wordpress.com/2010/02/01/spotkajmy-sie-w-kolonii/ http://fioletowawinda.wordpress.com/2010/02/01/spotkajmy-sie-w-kolonii/#comments Mon, 01 Feb 2010 21:13:56 +0000 black6ox http://fioletowawinda.wordpress.com/?p=928 ]]> Podobno sport to zdrowie. Oczywiście wiele osób się z tym nie zgadza twierdząc, że sport wyczynowy to najprostsza droga do kalectwa. Może i tak, ale wyczyn zostawmy wyczynowcom, a same ruszajmy się, ćwiczmy, biegajmy i… jedźmy do Kolonii na Gay Games 2010.

Na początku lat 80 Tom Waddell, gimnastyk, piłkarz, a potem lekarz wpadł na dość oryginalny pomysł – postanowił zorganizować zawody sportowe, w których udział mogliby wziąć profesjonalni i półprofesjonalni homoseksualni sportowcy. Chciał udowodnić, że geje i lesbijki to nie tylko szerzące się wówczas AIDS, narkotyki, imprezy do upadłego i przygodny seks, ale również kondycja fizyczna i wola walki na sportowej arenie.

Waddell chciał również, by w czasach, gdy wyautowanych sportowców była zaledwie garstka stworzyć miejsce, gdzie geje i lesbijki uprawiający sport bez skrępowania mogliby pokazać, że istnieją, biegają, grają, walczą i odnoszą sportowe sukcesy dokładnie tak samo, jak ich heteroseksualni rywale. Pierwsze mistrzostwa miały miejsce w 1982 roku w San Francisco, amerykańskiej stolicy środowisk LGBTQ.

Gay Games odbywają się co 4 lata. Dotychczas tylko raz zostały zorganizowane w Europie – w 1998 roku w Amsterdamie (Holandia). Kolonia będzie drugim w historii europejskim miastem goszczącym homoseksualnych sportowców.

W tym roku igrzyska odbędą się między 31 lipca a 7 sierpnia. Zawodnicy wystartują w 35 dyscyplinach, wśród których – oprócz tradycyjnych dyscyplin olimpijskich – znajdą się: kulturystyka, kręgle, brydż, szachy, sztuki walki, bilard, wspinaczka i taniec. Co ciekawe, na Gay Games odbywają się zawody zarówno w sportach letnich, jak i zimowych. Tak więc obok lekkiej atletyki można tu znaleźć łyżwiarstwo figurowe, hokeja, a nawet short-tracki.

Już wiadomo, że do Kolonii przyjedzie w tym roku ponad 10 000 sportowców z całego świata, między innymi z Madagaskaru, Japonii, a nawet Afganistanu. Do końca grudnia zarejestrowało się 5 000 osób, ale im bliżej igrzysk, tym więcej zgłoszeń wpływa do siedziby organizatorów.

Ale myślę, że można zaryzykować tezę, iż w Gay Games sport nie jest najważniejszy. Dużo bardziej istotne są eventy towarzyszące całemu wydarzeniu: koncerty, manifestacje, wycieczki, imprezy klubowe i jedyny w swoim rodzaju Rheinisch Karneval, który specjalnie z okazji igrzysk odbędzie się latem, a nie – jak nakazuje tradycja – wczesną wiosną.

Gay Games 2010 w Kolonii to wydarzenie, którego nie wolno opuścić. Jeśli sport nie jest waszą domeną, organizatorzy chętnie przyjmą was jako wolontariuszki do pomocy podczas imprezy. A jeśli nie chcecie pracować za darmo – zawsze możecie kupić bilety i po prostu kibicować „naszym” na żywo. Warto tym bardziej, że zawody z pewnością nie będą transmitowane przez żadna stację telewizyjną.

Kolonia nie jest daleko. Za cztery lata będzie dużo trudniej, bo Gay Games wraca do Ameryki i odbędzie się w Cleveland.

Oficjalna strona Gay Games 2010

To pierwszy z obiecanych dodatków do naszego ulubionego web serialu „Seeking Simone”. Na kolejne „prawdziwe” odcinki trzeba będzie – niestety –  jeszcze trochę poczekać. Pod ciepłym kocem, z malinową herbatką i jakąś dobrą książką na kolanach. Aż do wiosny.

Simone, podobnie jak pewnie większość z nas, ma dosyć facetów na MySpace. Tylko że my bezmyślnie kasujemy kolejne dziwne wiadomości, a ona – pisze do ich autorów list otwarty. Zapraszam do lektury oglądania – wystarczy kliknąć w zdjęcie powyżej.

Więcej o „Seeking Simone” dowiecie się ze strony serialu.

Kolejne odcinki z polskimi napisami: 1, 2, 3, 4, 5.

Film będzie nosił tytuł „FIT”. Stonewall ma nadzieję, że dzięki niemu brytyjska młodzież zrozumie, że homoseksualni koledzy są dokładnie tacy sami, jak heteroseksualna większość. „FIT” ma również pomóc w uświadomieniu młodym ludziom, że słowa takie jak „pedał”, „homo”, „gejowate” mogą obrażać uczucia innych. Jest to o tyle ważne, że ponoć 95% uczniów szkół średnich używa wyrażenia „to takie pedalskie!” po to, by dokuczyć kolegom.

„FIT”, który jest adaptacją sztuki z powodzeniem wystawianej w szkołach w latach 2008 – 2009, będzie pełen muzyki hip-hopowej, a jego bohaterowie będą przedstawieni w taki sposób, by uczniowie mogli ich sobie stawiać za wzór.

Akcja Stonewall jest Wielkiej Brytanii bardzo potrzebna, gdyż okazuje się, że nie tylko młodzież ma problem z homoseksualnymi rówieśnikami – co piąty nauczyciel szkoły średniej woli nie poruszać z uczniami kwestii homoseksualizmu, a co szósty nie podjąłby tego tematu w klasie nawet wtedy, gdyby został on wywołany przez młodzież.

41-letnia Australijka udzieliła wywiadu hiszpańskojęzycznemu pismu „Max Mexico”, w którym przyznała, że pociągają ją zarówno mężczyźni, jak i kobiety. „Choć pociągają mnie kobiety, nigdy z żadną do niczego nie doszło” – wyjaśnia natychmiast po nieco zaskakującym oświadczeniu.

No ale w jaki sposób miało dojść, skoro największym kobiecym zauroczeniem Kylie jest Tallulah Bankhead, amerykańska gwiazda czarno-białych filmów, która nie żyje od… 1968 roku? Przypomnijmy, że Minogue urodziła się rok później.

„Dla niej mogłabym być lesbijką. Była fascynującą i egzotyczną kobietą. Tak wiele można w niej było podziwiać” – opowiada Kylie. No tak. Przecież Bankhead była nie tylko świetną aktorką teatralną i filmową, ale też nie najgorzej śpiewała i tańczyła, dzięki czemu jej kariera najintensywniej rozwinęła się na Broadwayu. A do tego podbiła serce Grety Garbo i Billie Holiday.

„Żyła intensywnie, może nawet nieco zbyt intensywnie. Chciałabym odnaleźć w sobie wewnętrzną Tallulę. Bóg jeden wie, że nie mogę zdobyć mężczyzny – może powinnam sie przerzucić” – kończy Kylie. A my nie miałybyśmy nic przeciwko temu ostatniemu.