Fioletowa Winda

L-kultura, L-polityka, L-życie

„That’s what she said” – nie wszystko złoto…

Są tacy, którzy w samym środku lata – zamiast wylegiwać się na plaży – ciężko pracują. Na przykład nad web serialem o scenie lesbijek pochodzenia azjatyckiego z Los Angeles.

Nic chce zmienić coś w swoim życiu. Nawet więcej – chce zacząć wszystko od nowa. A przecież dobrze wiadomo, że to najlepiej wychodzi w Fabryce Snów. Nic jedzie więc do Los Angeles i wynajmuje pokój u Rae, a przy okazji poznaje jej przyjaciółki i znajome. Jak to zwykle bywa, chodzą wspólnie na imprezy, podrywają, piją, a w przerwach wygłaszają życiowe bon moty.

Oczywiście każda jest inna:

Nic – zakompleksiona, nieśmiała i trochę zagubiona w obcym mieście;

Rae – powierniczka wszystkich dziewczyn, Matka Pocieszycielka (że pozwolę sobie na mentalny cytat z Sylwii Chutnik) i głos rozsądku całej paczki;

Baby – bo przecież grupa lesbijek bez nałogowej podrywaczki nie ma racji bytu, a nałogowa podrywaczka bez fajnego tatuażu – chyba też nie;

Leslie – heteroseksualna, niezłomna wojowniczka o prawa mniejszości seksualnych, uwielbiająca lesbijki, oczywiście – z wzajemnością;

Shin – tajemnicza fotograficzka, ukrywająca mroczną przeszłość (i – przy okazji – połowę twarzy) za ciemnymi okularami.

Pozornie wszystko znajduje się na swoim miejscu: galeria charakterów, tajemnicza przeszłość, „nowa” w paczce, konflikty, kłótnie, obietnice przyjaźni na śmierć i życie, picie, leczenie kaca, noce z przypadkowymi dziewczynami, romanse, flirty… Wyliczać można bez końca.  Ale w „That’s what she said”, bo taki tytuł ma ten serial, nie ma absolutnie niczego wyjątkowego. Piszę to z ciężkim sercem, bo każdy kolejny projekt o lesbijkach powinien cieszyć i zdobywać popularność.

Niestety, nie tym razem. Milczeniem pominąć należy zupełnie amatorską grę aktorek, kiepsko napisany scenariusz (te dialogi! te dialogi!) i bezsensowny podział na odcinki, które – aż do piątego – nie wnoszą nic do akcji, nie dopisują kolejnych historii mogących mieć wpływ na dalsze losy bohaterek.

A do tego te wszechobecne, ograne motywy: jeśli homofobka, to fanatyczna chrześcijanka, ubrana w szare ciuchy swojej matki, a może nawet babci. Jeśli ktoś ma tajemnicę, to nosi ciemne okulary. Jeśli idziemy na imprezę, to upijamy się i wymiotujemy pod płotem…

Jedyną nowością – i jednocześnie największą wartością serialu – jest to, że bohaterkami serialu są dziewczyny pochodzenia azjatyckiego. Wszystkie media LGBTQ wskazują bowiem, że w świadomości publicznej Azjatka nie może być lesbijką. No bo jak to? Przecież ona zawsze składa ręce, kłania się mężowi i drepcze do kuchni, żeby przynieść mu obiad.

Co gorsza, podobnie myśli większość… osób homo i biseksualnych. Absurd? A jednak. Dlatego „That’s what she said” obejrzeć można. Tym bardziej, że w wakacje w internecie dzieje się niewiele. Tak niewiele, że nawet FW ledwo zipie.

Reklamy

15 sierpnia 2010 - Posted by | Internet | ,

1 komentarz »

  1. Woah this blog is great i really like reading your posts. Keep up the great paintings! You realize, many persons are looking round for this information, you can help them greatly.

    Komentarz - autor: Efrain of water restoration company Las Vegas | 11 września 2012 | Odpowiedz


Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: